Analiza i interpretacja: Wincenty Reklewski - Zachęcenie do tańca (fragment)

 

Oferta redakcji i edycji tekstu oraz prac dyplomowych, zaliczeniowych i prezentacji.

Kiedy wesołość uśmiecha się z nieba,

pieni się w czarach, ożywia biesiady,

pląsy ucieszne zwodzić, bracia, trzeba,

pląsom nadobne dziewoje są rady.

Letkimi czynią złotopłynne soki!

Dalej! Wywodźcie rumiane dziewczęta!

W niebo niechaj się drobniuchne nożęta

wznoszą, pustymi wyrzucane skoki!

Spośród świeżego wonnych nizin cienia

podnosi słońcu głowę Erdobenia.

Drużyna w słodkiej pracy upojona,

wielbiąc szczodrotę złotawej jesieni,

zrywa tłustymi soki wzdęte grona.

Miłość się w chłodnej utaiła cieni;

rumiane pary, dobranej urody,

niosąc gronami kosze wypełnione,

w pląsach mijają pagórki zielone;

potem pieszczone od słońca jagody

wsypują w kadzie, zwodząc śmiechy puste,

czerstwi winiarze i winiarki tłuste.

W wodach czystego chłopacy strumienia,

z którym się pieści okolna dolina,

dorodni, jędrne skąpali golenia,

boska się praca tłoczenia zaczyna:

wygrywa skocznie na drąbli czworaki,

w śliwowym cieniu kiedy się układzie,

strażnik winnicy; a w obszerne kadzie,

gdy wejdą bose po gronach chłopaki,

jeden za drugim rześki taniec zwodzi,

w tańcu się napój wesołości rodzi.

Hola! Twarz pała, zawrót czuję w głowie,

tutaj niech będzie Bachowi granica.

Nie piję więcej! Świadkiem mi bogowie.

Mnie także Wanda i granie zachwyca.

Za mną! Co czynię, niech każdy wykona:

loo pląsajmy, każdy ku swojej dziew czynie,

nie splataj włosu, z którego woń płynie.

Zarzuć dłoń, Wando, na moje ramiona!

Ciskaj się w górę pląsy lekuchnemi,

dłonie cię moje nie dopuszczą ziemi [1]

W mojej pracy podejmę się próby analizy i interpretacji wiersza Zachęcenie do tańca Wincentego Reklewskiego. 

 

Analiza i interpretacja utworu "Na cześć księdza Baki" Czesława Miłosza

Przedstawiona interpretacja jest fragmentem pracy dyplomowej, której całość spoczywa w Archiwum Prac Dyplomowych (APD), dlatego uprasza się o rozsądne korzystanie.

CzesławaMiłosz

Na cześć księdza Baki[1]

Ach te muchi,
Ach te muchi,
Wykonują dziwne ruchi,
Tańczą razem z nami,
Tak jak pan i pani
Na brzegu otchłani.

Otchłań nie ma nogi,
Nie ma też ogona,
Leży obok drogi
Na wznak odwrócona.

Ej muszki panie,
Muszki panowie
Nikt się już o was
Nigdy nie dowie,
Użyjcie sobie.

Na krowim łajnie
Albo na powidle
Odprawcie swoje figle,
Odprawcie figle.

Otchłań nie je, nie pije

I nie daje mleka.

Co robi?    Czeka.

Hipertekst, a co to? I dlaczego książka nim nie jest

Czy hipertekst jest tekstem? Jako takim jest. A przynajmniej bywa, bowiem o jego treści nie muszą stanowić same słowa, to także elementy graficzne i dźwiękowe, które możemy rozumieć szerzej jako teksty kultury. W najprostszej definicji:

Hipertekst to nielinearna i niesekwencyjna organizacja danych - tekst rozbity na fragmenty, które na wiele sposobów połączone są ze sobą odsyłaczami. To tekst, który rozgałęzia się lub działa na żądanie czytelnika. Termin ten stworzony został w 1965 roku przez Teda Nelsona na oznaczenie rodzaju hipermediów o charakterze tekstowym. Przykłady hipertekstu obejmują oparty na hiperłączach hipertekst cząstkowy typu węzeł-link ("discrete hypertext") i oparty na poziomach szczegółowości tekst rozciągły ("stretchtext"). Hipertekst - w szerszej perspektywie - to "ustrukturyzowana praca wiedzy"[1].

Ślōnskŏ gŏdka, co z nią?

„Pisza w dziwacznym jynzyku, kerego som niy znom i kery ni mo żodnych reguł”[1] – tymi słowami Zbigniew Kadłubek rozpoczyna swoją rzymską wędrówkę w poszukiwaniu „tego landu niywinnego abo chociaż przilondka”[2], który jest niczym innym jak Śląsk. Czyni to w języku, którego formalnie nie ma, na kilka lat przed wypracowaniem standardów zapisu mowy śląskiej przez komisję kodyfikującą. Inny śląski autor napisze: „językiem zdobywałem dla siebie świat”[3]. Język ślązaków, do którego wciąż odbiera im się prawo (niedawne odrzucenie projektu ustawy obywatelskiej jest jednym z wielu przykładów takiego zachowania) paradoksalnie coraz mocniej wchodzi w sferę publiczną[4], ślōnskŏ gŏdka staje się wszechobecna oraz modna, jej status ciągle wzrasta, a problematyczność jej ujęcia nie znika.

 Klasyfikacja śląskiej mowy nie jest łatwa. Już dawniej ta budziła skrajne emocje. Śledząc zapisy w literaturze, a tym samym oddając głos przybyszowi, widzimy, że:

Językiem tych ludzi niepewnych pod względem narodowym, bo nie w pełni świadomych swojej nacji, była mowa śląska, pogardliwie nazywana przez władze niemieckiego wodnopolską […]. Już w drugiej połowie XIII wieku niemieccy osadnicy przybywający na Śląsk nazywali rdzenną słowiańską ludność tych terenów „Wasserpolen”, a w późniejszych wiekach utworzono od tego nazwę na mowę mieszkańców tych ziem „Wasserpolnisch Mischsprache” (wodnopolski język mieszany)[5].

Animagia, czyli między zwierzęciem, a człowiekiem o magicznych umiejętnościach.

Spośród wielu magicznych umiejętności o jakich słyszało się w legendach, przemiana w zwierzę była jedną z najbardziej pożądanych. Wpływ na to z pewnością miało to, że ludzie w dawnych czasach naprawdę je szanowali i podziwiali niezależnie od kultury[1]. Stąd też pragnęli zobaczyć świat ich oczami. Możliwość posiadania skrzydeł, niesamowitego wzroku czy zwinności była przecież niezwykle kusząca. Już w starożytności ludzie czcili zwierzęta[2], uważając je za godne naśladowania, niekiedy nawet oddawali im hołd. Pragnienie, by móc przybrać ich postać również sięga daleko wstecz i trudno określić kiedy dokładnie się narodziło. Można jednak uznać, że miało to miejsce już w starożytności, co potwierdzają różne mity i podania.

Cyceron - Pro Archia [OPRACOWANIE + ŻYCIORYS CYCERONA]

MAREK TULLIUSZ CYCERON - Życiorys

- mówca;

- twórca klasycznego stylu prozy rzymskiej;

- autor dzieł filozoficznych (filozofia hellenistyczna + indywidualizm)

- autor dzieł z zakresu teorii wymowy, polityki 

Urodzony w Arpinum, w kraju Wolsków. Dnia 3-go stycznia 106 roku. Rodzina należała do stanu ekwitów.

Marek Tulliusz Cyceron Starszy ożenił się z Helwią (z rodu senatorskiego)

                                                                                  /    \

                                                                    Marek      Kwintus

                                                                    (106r.)      (104r.)

Recenzja Agory na zaliczenie

Ex malis eligere minima, czyli o wybieraniu zła koniecznego.

Agora, to hiszpański dramat historyczny reżysera Alejandro Amenábar, mający światową premierę 17 maja 2009 roku. Przez wielu nazywany filmem antychrześcijańskim, propagandowym, rozprzestrzeniającym negatywne stereotypy na temat chrześcijan i ich religii. Aby podjąć się próby analizy tego tematu, warto obejrzeć film dwukrotnie, konfrontując przedstawiony w nim obraz z faktami historycznymi.

ŚREDNIOWIECZE w pigułce

PERIODYZACJA KULTURY STAROPOLSKIEJ:

• periodyzacja: wewnętrzny podział na epoki i okresy literackie,

PIERWSZY OKRES:

• XI-XII wiek, faza dominacji języka łacińskiego,
• przewaga prozy artystycznej nad formami poetyckimi,
• twórcy przeważnie obcego pochodzenia,
• na prozę literacką składały się przede wszystkim: hagiografia i dziejopisarstwo,
• różnorodność tematów w poezji lirycznej,

DRUGI OKRES:

• XIII-XIV wiek, nadal dominował łaciński,
• piśmiennictwo było dziełem w większości rodzimych twórców,
• nowy gatunek prozy: kaznodziejstwo,
• szybki rozwój poezji liturgicznej, uprawiano różne formy dramatu liturgicznego,
• istotną rolę odgrywały poematy „stanowe” i pieśni o charakterze okolicznościowym,

TRZECI OKRES:

• XV wiek, emancypacja języka polskiego,
• w polskojęzycznej twórczości dominowała tematyka religijna, a główną jej formą była pieśń kościelna,
• ewolucja śpiewu kościelnego => formowanie się zwrotkowych poematów epickich bądź lirycznych, o szczególnym klimacie emocjonalnym,
• zaznaczenie w twórczości łacińskiej dwóch nurtów: tradycyjnego, związanego głównie z formami poezji i prozy kościelnej oraz budującej, i modernizującego się z wolna, głównie świeckiego, związanego ze środowiskiem dworskim lub uniwersyteckim.

Biblioteki [Opracowanie]

Pierwsze biblioteki greckie

• Według tradycji dwaj tyrani greccy - Pizystrat i Polykrates - zbierali książki.
• Pizystratowi przypisywano w starożytności wyznaczanie komisji, która miała zająć się zebraniem i zredagowaniem poematów "Iliady" i "Odysei".
• Istnienie biblioteki Pizystrata potwierdzał także pisarz rzymski Aulus Gellius, żyjący w drugiej poł. II w. n. e., oraz Izydor z Sewilli na przełomie VI/VII w. Ich świadectwa opierają się najprawdopodobniej na zaginionym dziele uczonego rzymskiego - Warrona z I w. p. n. e. pt. "De bibliothecis".

Kultura antyczna [PIGUŁA - OPRACOWANIE TEKSTÓW]

DIALEKTY

·            dialekt attycki: Sofokles, Eurypides – język starożytnych mówców ateńskich, sporadycznie Iliada i Odyseja

·            dialekt joński: epos, epika i wczesna historiografia nawiązywały do języka Homera

·            dialekt eolski:  liryka Safony i Alkajosa

·            dialekt dorycki: liryka chóralna (Pindar) i bukolika (Teokryt)

Grecy przyjęli alfabet od Fenicjan (bez samogłosek)

Dialekty w dziełach Starożytnych przenikały się czego przykładem może być Iliada i Odyseja, która głównie została napisana za pomocą dialektu jońskiego, jednak posiada sporadyczne wstawki attyckiego. W dialekcie attyckim wypowiadała się znaczna większość pisarzy okresu klasycznego. Dialekty były zależne od miejsca geograficznego oraz były stosowane jako wyróżnik formalny gatunku literackiego. W okresie hellenistycznym liczne dialekty scaliły się, dając początek grece koine, która była oparta i tak w większości na dialekcie attyckim.

Prawo Rzymskie [Opracowanie]

Prawo rzymskie

1.       Przedmiot wykładu prawa rzymskiego:

a)      prawo rzymskie stało się przedmiotem zainteresowania uczonych dzięki Irneriusowi (1050­–1125 r.);

b)     mówiąc o prawie rzymskim, mamy na myśli lata 753 p.n.e.–565 n.e.:

- data początkowa to założenie Rzymu, a końcowa to śmierć cesarza Justyniana;

- jako datę końcową rozwoju prawa rzymskiego przyjmuje się śmierć Justyniana, ponieważ za jego panowania miała miejsce największa w dziejach antyku kodyfikacja prawa;

c)      kodyfikacja justyniańska obejmowała 3 dzieła:

- Digesta (Pandectae) – zbiór fragmentów dzieł prawników rzymskich od I w. p.n.e.  do III w. n.e.;

- Institutiones – podręcznik prawa ułożony w oparciu o podobne dzieła napisane przez autorów w II i III w. n.e., wzorowany głównie na Instytucjach Gaiusa (II w. n.e.);

- Codex – zbiór konstytucji cesarzy rzymskich od Hadriana (panował w latach 117-138 n.e.) do Justyniana:

Te trzy dzieła wchodzą w skład Corpus Iuris Civilis, którego część czwartą stanowią Novellae, czyli zbiór konstytucji wydanych przez Justyniana i jego dwóch następców (Justyna II i Tyberiusza II) po roku 534;

RENESANS w pigułce

RENESANS

OKRESY:

Początki renesansowego humanizmu w Polsce (od połowy XV w. do ok. 1510r.)

I: PRERENESANS

lata 80, 90 XV w – 1510 Kulturę humanistyczną reprezentują przybysze – Kallimach i Celtis oraz nieliczne jednostki związane z ich działalnością np. Grzegorz z Sanoka

PIERWSZA FAZA DOMINACJI RENESANSU 1510 - 1543

Literatura to przede wszystkim poezja w języku łacińskim: Paweł z Krosna, Jan z Wiślicy, Mikołaj Hussowczyk, Andrzej Krzycki, Jan Dantyszek i Klemens Janicki. Koniec tego okresu możemy wyznaczyć na rok śmierci Janickiego, Kopernika – 1543.

DRUGA FAZA DOJRZAŁEGO RENESANSU

Szczytowy rozkwit literatury, są to lata 1543 - 1565. Mieści się tu niemal całą twórczość Reja, cała twórczość Modrzewskiego, Kochanowskiego, Szarzyńskiego.

      O obrotach sfer niebieskich Kopernika 1584

      Krótka rozprawa między trzema osobami: Panem, Wójtem a Plebanem Reja,

      mowa A. Frycza Modrzewskiego – jego debiut literacki – Łaski, czyli o karze za mężobójstwo

      

APOGEUM RENESANSU – 1565 DO ROKU 1584

wtedy dojrzewa pokolenie pisarzy młodszych: Kochanowskiego, Górnickiego, Niteckiego

Ukazuje się:

      Dworzanin polski Górnickiego

Robert R. Chodkowski - Początki Tragedii Greckiej [Opracowanie]

Okolicznością powstania dramatu poświęcono wiele badań, a mimo to pozostajemy w sferze hipotez i domysłów ze względu na małą ilość materiałów źródłowych oraz przez sprzeczne świadectwa i możliwość różnej interpretacji - tragedii.

Pewne dowody na istnienie form predramatycznych i parateatralnych pochodzą z epoki mykeńskiej (z czasów sztuki geometrycznej) oraz z wieku VIII i VII. Elementy dramatyczne zawiera m.in. epika homerycka i liryka chóralna. Mimo to brak dowodów pisanych, czy archeologicznych wskazujące na sposób w jaki powstała tragedia, którą Tespis z Ikarii przedstawił w Atenach ok. 534r.  Jego występ (podważa się wgl. istnienie Tespisa – gdyż imię oznacza „boskiego śpiewaka”), zaprezentował niewątpliwie nową formę prezentowania poezji, odmienną od recytowania rapsodów, śpiewaków i tańców chórów cyklicznych. Tespis – wprowadził pierwszego aktora (był nim on sam), oraz  prolog i mowę. G.F. Else – próbował dowieść, że Tespis jest twórcą tragedii, ale jest to sprzeczne z „Poetyką” Arystotelesa (Stagiryta), na którą wszyscy się powołują w swoich badaniach niezależnie od przyjętego poglądu.

Stanisław Srebrny - Wstęp do Antygony [Opracowanie]

Tragedia - rodzaj dramatyczny, który w Atenach V w. stał się wyrazem najwyższych osiągnięć twórczych i niejako sztandarem artystycznym. Element wstrząsającej grozy był nieodłącznym elementem greckich tragedii.

Współcześnie w teatrze mało kto nazywa swe sztuki tragediami. Jeszcze niedawno terminu tego używali: Szekspir, Corneille, Racine, Goethe, Schiller, używano go również w romantyzmie i okresie odpowiadającym naszej Młodej Polsce.

Na nazwę tragedii zasługuje współcześnie utwór dramatyczny, będący pełnym powagi, zawierającym elementy grozy (a nie po prostu smutku), poruszający głębokie zagadnienia, a jego forma dąży do monumentalności -> odpowiada to antycznej treści, gdyż wszystkie te cechy posiadała tragedia w swojej ojczyźnie.

Lev Manovich - Język nowych mediów [Opracowanie]

Nowe media: Internet, witryny WWW, multimedia komputerowe, gry komputerowe, CD-ROM-y i DVD, wirtualna rzeczywistość, książki elektroniczne;

Nowe media - teksty rozpowszechniane przy użyciu komputera np. zdjęcia nagrane na płytę CD; Powstały w wyniku przecięcia się dwu odrębnych procesów - historii technik obliczeniowych i historii technologii medialnych. Mają swój początek ok. 1830 roku wraz z maszyną analityczną Babbage'a i wynalezieniem dagerotypu Daguerre'a;

Komputerowa rewolucja medialna przekształca wszystkie typy komunikacji, w tym: pobieranie danych, przetwarzanie, przechowywanie i dystrybucję, przekształca również wszystkie media - teksty, nieruchome i ruchome obrazu, dźwięki i konstrukcje przestrzenne.

Krzysztof Biedrzycki - o krytyku w telewizji [Opracowanie]

1) Struktura tekstu telewizyjnego jest znacznie bardziej skomplikowana niż tekstu pisanego - język musi się dopasować do specyfiki przekazu telewizyjnego;

2) Język jest uproszczony ze względu na psychologię odbioru przekazu telewizyjnego, bowiem skupienie odbiorcy na słowie jest znacznie słabsze niż w przypadku innych form komunikacji

3) Na klarowność odbioru składa się nie tylko język. W znacznie większym stopniu wpływa na niego reżyseria audycji,obraz, scenografia, światło, statyka bądź dynamika ujmowania mówiących osób przez kamerę, jak również statyka lub dynamika montażu, kontekst akustyczny itd.

Marshall McLuhan - przekaźniki ciepłe i zimne

Podział na przewodniki ciepłe i zimne wg. McLuhana

Zimne - wymagają od odbiorcy większego współudziału w procesie przekazu
- Telefon
- Telewizja
- hieroglify
- Kamień
- Mowa
- Seminarium
- Dialog

Jan Chryzostom Pasek - Pamiętniki [opracowanie + streszczenie]

JAN CHRYZOSTOM PASEK

Pamiętniki – utwór literacki, w którym autor pisze o przeszłości na podstawie własnych bezpośrednich czy też pośrednich wspomnień. Z wyraźnym zamiarem pisania wspomnień, a nie historii danego okresu. Pamiętniki były notką prywatną, nie przeznaczoną do druku, nie podlegającą cenzurze, istniały i rozwijały się poza kontrolowaną sferą piśmiennictwa. O ich kształcie, sposobie narracji, wyborze faktu decyduje przyjęty przez pamiętnikarza cel – często pisano, aby pozostawić ślad po swoim życiu.

*Często nie wiadomo czy dane dzieło to pamiętnik, czy dzieło historyczne.

*W Polsce pamiętniki pojawiły się na przełomie XV/XVI w.

Sarmatyzm [Opracowanie]

Jan Długosz – sarmatyzm europejski

Maciej Miechowita – sarmatyzm azjatycki

Marcin Klomer – podbudował teorię o pochodzeniu sarmatów od słowian.

Albert Krantzius – wykazał przynależność do Germanii, Polski, Rusi, Czech, Anglii, Francji;

Jan Matiasz Sudecki – wywody na temat wschodniego rodowodu Czechów nosiły antysemicki charakter; Wskazywał na związki ze wschodem i słowiańszczyzną – tendencje do szukania genologii swego narodu w Polsce, rozwinął się sarmatyzm jako forma ideologii i kultury – nie jest czymś stałym i niezmiennym.

I okres do lat ’70 XVI w.

- ukształtowała się teoria o sarmackim rodowodzie Słowian;

- przyjęła się nazwa Sarmacji dla całego państwa Jagiellonów;

PREZENTACJE MATURALNE - SPRZEDAŻ

Jako, że moja matura minęła pomyślnie, a Was dopiero czeka, proponuję kolejny pomysł współpracy ;)

Jako, że zaglądacie na mojego bloga i w pełni bezpłatnie korzystacie z jego zasobów (reklamy nie dają zarabiać, pomimo tylu wyświetleń, bo liczy się klikanie) mam Wam do zaoferowania kilka prezentacji maturalnych, które były tworzone we współpracy ze mną. Poniżej przedstawiam listę tematów. Każda praca wyceniania jest indywidualnie, a każdy zakupiony zestaw posiada prezentacje maturalną na wybrany temat + bibliografię + konspekt* + kartkę z cytatami* + pytania zadane przez komisje + pakiet mojej darmowej pomocy ;)

Przyjmuję również zamówienia na tematy, które nie pojawiły się na liście.

*o ile prezentujący je posiadał ;)

1. Wpływ podjętych decyzji na charakter i system wartości głównych bohaterów. Omów temat na podstawie dzieł Fiodora Dostojewskiego i serialu "Dr House" 
2.Obraz społeczności żydowskiej w literaturze. Omów temat, odwołując się do wybranych przykładów z literatury. 
3. Dobro Jednostki a szczęście ogółu. Odwołując się do wybranych utworów, zaprezentuj tragiczne wybory bohaterów.
4.Motyw śmierci w literaturze średniowiecza. Przedstaw realizacje tego motywu w wybranych tekstach epoki. 
 5. Różne oblicza miłości w literaturze. Omów temat na wybranych przykładach
6. Literackie obrazy Apokalipsy. Omów zagadnienie, dokonując analizy wybranych utworów literackich.

 Kontakt: rosie_dunne@o2.pl w temacie wpisać [PREZENTACJA] + napisz z jakiej szkoły jesteś, bo raczej chciałbyś uniknąć sytuacji, w której 5 osób w klasie ma identyczną prezentacje ;d Albo w kilku klasach Twojej szkoły, które akurat uczy Twoja polonistka ;)